Ξεκινώ να γράψω μετά από πολύ καιρό, ακούγοντας Μελωδία. Δεν είναι καλός συνδυασμός αυτός. Θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Ναι καλά. Πάλι με τετριμμένα θα ασχοληθώ. Μόνο που αυτή τη φορά δεν αυτολογοκρίνομαι. Νέος ‘χώρος’ , διαφορετικό ψευδώνυμο, ανύπαρκτοι αναγνώστες. Ίδια θέματα όμως με διαφορετικό όνομα: Όσος καιρός και να περάσει, τελικά εγώ δεν αλλάζω. Θα με απασχολεί πάντα ο εκάστοτε γκόμενος και το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
Θα είχε ενδιαφέρον να μελετηθεί η ανθρωπογεωγραφία του είδους μου, να καταλάβω κάτω από ποιους όρους αναπτύχθηκα έτσι όπως είμαι: Δύο φορές το διάβασα το άρθρο για τις κοινωνίες πιθήκων, για τον γορίλα τον εγκρατή και τον χιμπατζή τον ερωτύλο μπας και έτσι αναζητήσω καλύτερα τα ένστικτά μου αλλά μάταια. Η αλήθεια είναι εκεί έξω.
Όταν έπρεπε να ασχολούμαι με την εξέλιξη του βιογραφικού μου, με προγράμματα Erasmus και τα συμπαρομαρτούντα, εγώ την είχα δει μικρή Κυρία, δοκίμαζα συγκατοικήσεις και αγόραζα κουζινικά. Σήμερα που έχω και το άγχος της μάνας μου πότε θα γίνει γιαγιά, εγώ εκδίδω φοιτητική ταυτότητα και τρέχω απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ αναζητώντας έναν λόγο να ξυπνάω το πρωί λίγο πιο δυναμικά χωρίς το γνωστό ‘όχι ρε πούστη μου, ξημέρωσε’.
Κάποτε είχα δώσει στην έκπληκτη έφηβη ξαδέρφη μου τη συμβουλή ‘κάθε έξι μήνες να τους παρατάς’. Ήμουν μικρή κι ένοχη και δεν άντεχα τα συμβατικά, τους τσακωμούς, την διακοπή έκκρισης ντοπαμίνης αιφνιδίως. Περιττό να αναφέρω ότι η μικρή έχει εξελιχθεί σε femme fatale. Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε στα μικρά παιδιά: τα στιγματίζουμε.Έτσι με είχε ξεγελάσει κι η θεία μου με τις ντομάτες: μου έλεγε ότι τρεις την ημέρα κοκκινίζουν τα μάγουλα κι εγώ πρωτοαγόρασα ρουζ στα 25 εξαιτίας της.
Νομίζω πως ενώ όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν ένα σπιτάκι με τζάκι, τρία παιδιά, έναν περιπετειώδη σύντροφο και μία ζωή γεμάτη εκπλήξεις, τώρα που συναρμολογούνται τα κομμάτια του παζλ, αρχίζω και φοβάμαι. Την αποτυχία, το πριν, το μετά, το ίσως. Γαμώ το ζώδιό μου μέσα.
Αυτό το κείμενο δεν έχει θέμα, ούτε καν τίτλο την ώρα που το γράφω. Υποθέτω πως αν ήμουν απόλυτα ισορροπημένη και εντάξει με τον εαυτό μου δεν θα είχα ανάγκη αυτό το πλαίσιο για να γράφω σκέψεις και σκόρπια λόγια. Θα αρκούσε να υλοποιώ απλώς αποφάσεις ξεσκαρτάροντας θέλω και πρέπει. Ενώ τώρα.. μπάχαλο.
Πες τα βρε Χαρούλα που τα λες καλά:
Μεγάλωσα
Αγάπη πριν το Άλφα
Και κάτω απ’ το μηδέν το υποσυνείδητό μου
Το χώμα του λασπώνει
τους σάπιους μου καρπούς ανακυκλώνει
Μεγάλωσα
Μα το παιδάκι κλαίει
Δεν ξέρει τι του φταίει, δεν έχει πού να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βάθη
«Καλά να πάθει – Καλά να πάθει – Καλά να πάθει»
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια θα το μεγαλώνει
Πάντα γι’ άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε…
Ευκαιρία για να συστηθώ έστω και στον επίλογο: Είμαι η duendelita και κάνω μία νέα αρχή στα blogs.
